PIZTU! Plentzia, Gorliz eta Lemoizko ezker abertzalearen ahotsa

www.gara.net

ARNALDO OTEGI

En estas fechas es tradicional abordar una reflexión y/o balance del curso político iniciado el pasado septiembre. En cualquier caso, me parece conveniente hacer un repaso del año transcurrido en términos políticos globales.

El proceso político en Euskal Herria ha estado condicionado por los efectos y consecuencias de una crisis económico-financiera que ha afectado de forma horizontal a un modelo neoliberal que se nos presentaba como «único» y sin alternativa. La globalización neoliberal ha ido creando una casta económica mundial, con instrumentos de chantaje como el FMI y BM, con poder e incidencia fáctica sobre los estados y democracias parlamentarias estableciendo una dictadura del mercado sobre la sociedad que se ha ido convirtiendo en el fascismo político del siglo XXI.

El crack del sistema financiero y su extensión a la economía productiva -recesión económica, desempleo, pobreza…- nos demuestra la falacia del capitalismo neoliberal sobre la teoría de los ciclos económicos, de la autorregulación del mercado… En definitiva, la mentira de un modelo basado en la acumulación de capital y poder en manos privadas a costa de la fuerza de trabajo, de la clase trabajadora. Hoy más que nunca, en Euskal Herria y en el mundo entero, la lucha contra el neoliberalismo es la lucha por un cambio político y social -lucha de soberanía política y económica como en Venezuela, Bolivia, Ecuador, Brasil, Nicaragua…- para ir configurando el socialismo del siglo XXI desde medidas económicas y sociales que, sin el yugo del mercado, permitan abordar el reparto de la riqueza y un desarrollo sostenible.

En esa lucha Euskal Herria ha respondido con confianza y resolución ante la hipocresía de gobiernos y patronal. La huelga general del 21-M ha sido un acto de conciencia colectiva, de denuncia a los vampiros sociales que han provocado un enorme agujero económico en el sistema financiero mientras acumulan enormes cantidades de dinero en los paraísos fiscales que el sistema capitalista mundial protege para garantizar los intereses de la «iniciativa privada».

En este sintético balance, es preciso remarcar que la huelga general impulsada por el sindicalismo abertzale, con el apoyo de la izquierda independentista, ha traído aire fresco al bloqueado panorama político vasco. La convocatoria de huelga fue una oportunidad para ver dónde están y quiénes son las fuerzas del cambio político y social en Euskal Herria y quiénes conforman, por el contrario, el continuismo tanto político como de modelo económico y social. Así pues, cada uno se retrató en términos políticos y de clase.

Por lo demás, cuando han transcurrido casi dos años desde la ruptura del último proceso negociador, el bloqueo persiste en el pulso Euskal Herria/estado(s) por determinar las bases de una nueva etapa política para nuestro pueblo. El agotamiento de los instrumentos de asimilación aún vigentes, la inestabilidad política provocada por la permanente obcecación de Madrid y París en negar nuestra realidad nacional y el legítimo derecho a decidir nuestro futuro, sigue siendo la clave de ese bloqueo.

Los constitucionalistas, ahora con los «pactos de estado» en Gasteiz e Iruñea, no tienen correlación de fuerzas ni correlación social para plantear unilateralmente reformas estatutarias que estabilicen el inestable modelo territorial español. Los pactos antinatura entre PP y PSOE, con sus respectivas terminales en territorios vascos, son la prueba del «problema de estado» y reflejo de la importancia de la fase política en la que nos encontramos. La instrumentalización hasta límites insostenibles del poder judicial para neutralizar a la izquierda abertzale y la usurpación antidemocrática de las diferentes instituciones han constituido el último eslabón de la cadena de una estrategia de Estado que, aunque pretenda esquivar las raíces del conflicto político, debilitando la masa crítica soberanista, no conseguirá disolver las causas que hacen que este pueblo permanezca organizado y en lucha por sus derechos nacionales y democráticos.

Ante esta estrategia, el espacio soberanista-independentista permanece atomizado organizativamente y neutralizado políticamente para incidir en ese bloqueo global. Mantenemos un nivel de resistencia pero sin incentivar fuerzas y propuestas que permitan, tanto individual como colectivamente, liberar y organizar energías al servicio de una estrategia de liberación nacional y social eficaz. Tras treinta años en una batalla para evitar esa asimilación-integración en un modelo territorial español negador del sujeto nacional vasco, ha llegado el momento de poner los mimbres e instrumentos que nos permitan avanzar hacia otra fase política. El independentismo tiene fuerza y sociedad, tiene militancia y compromiso y tiene alternativa política para constituirse en un espacio determinante en la superación del bloqueo actual y avance hacia un escenario de paz y democracia en Euskal Herria.

En este pulso de fondo el curso nos ha traído un claro retroceso del PNV en su posición político-institucional. Tras la amortización realizada por su propia dirección de los activos -plan Ibarretxe y consulta- que habían permitido al PNV adquirir centralidad política en esta fase del proceso, la deriva del partido empieza a afectar gravemente a su futuro político. En esta fase post-Ibarretxe, sin líderes que representen adecuadamente a las dos «almas» del partido, con la pérdida de la gestión autonómica y, especialmente, con una desorientación en términos de posición y apuesta política ante el liderazgo adquirido por el PSE-EE en el discurso «transversalista», los jeltzales no tienen márgenes para encauzar su histórica y, por cierto, bien trabajada ambigüedad. La capacidad de adaptación del PNV choca en esta coyuntura con dos corrientes -autonomismo reformado liderado por el PSE-EE e independentismo con la izquierda abertzale como eje central- que delimitan estructuralmente su ubicación política a medio plazo.

Estas variables globales, unidas a las corrientes estructurales que atraviesan nuestra sociedad han estado abiertas al análisis y reflexión en el seno de la izquierda abertzale. El compromiso con Euskal Herria y sus derechos, con la mirada puesta en nuestros objetivos estratégicos, nos está permitiendo ir modelando nuestra apuesta política poniéndola al servicio de una sociedad vasca que quiere ganar el cambio, que quiere ganar un escenario de reconocimiento y derechos, de paz y cohesión social desde el respeto a la nación vasca.

Como decíamos en la reflexión que hizo pública la izquierda abertzale el pasado 16 de marzo: «las y los independentistas y socialistas vascos tenemos un importante reto: construir una estrategia eficaz para alcanzar nuestros objetivos tácticos y alimentar el planteamiento estratégico, es decir, una estrategia eficaz para alcanzar un escenario democrático, que abra las puertas a la posibilidad de materialización de todos los proyectos políticos, y refuerce el proyecto independentista y socialista».

En complemento a esa reflexión abierta, la izquierda abertzale ha recuperado su posición en el tablero político dando un golpe contundente a las pretensiones de ámbitos políticos y mediáticos (de Euskal herria y fundamentalmente del Estado) de «sustituirla» por Aralar al estilo utilizado hace treinta años con Euskadiko Ezkerra. Las elecciones europeas han demostrado que la foto trucada de las autonómicas era un mero espejismo y que cuando la izquierda abertzale tiene -aún en condiciones límite y sin marca propia- posibilidad de voto «legal» su peso y liderazgo político en el espacio soberanista-independentista son incuestionables.

En este sentido, el resultado de las europeas ha asentado un panorama con cuatro grandes espacios ideológico-políticos y debilitado las opciones «bisagra»: el unionismo con PP-UPN-UMP por un lado y PSE-PSN-PSF por otro; en el espacio abertzale el PNV con algunos sucedáneos y la izquierda independentista. Cuatro espacios para dos referencias estratégicas, hoy por hoy, muy definidas: autonomismo e independentismo.

En cualquier caso, el año transcurrido ha servido para constatar una vez más que existen condiciones políticas suficientes para el cambio político en términos nacionales y sociales. Siendo esto así, también hemos de constatar que tampoco este año hemos sabido materializar dicho cambio y así superar las dolorosas consecuencias del conflicto político existente.

El próximo curso debe permitir poner en marcha una auténtica ofensiva política por parte de los independentistas de izquierda en Euskal Herria. Desde la confianza en nuestras fuerzas, el curso 2009-2010 debe asentar una dinámica ofensiva que busque la suma de fuerzas soberanistas e independentistas, el compromiso de la comunidad internacional y la reapertura de un proceso de diálogo y negociación que instale al país en otro escenario.

La izquierda abertzale ha traído el proceso al umbral de un cambio posible. Ahora tenemos que construir una estrategia eficaz para ganar el cambio y poner cauce a nuestro proyecto independentista y socialista.

www.hatortxurock.org

Fernando Arburuak 23 urte eta bost hilabete eman ditu kartzelan. Fernando Etxegaraik berriz, 20 urte eta bederatzi hilabete. Espetxeetako politikek izandako bilakaeraren berri eman dute biek Lakuntzan; izan ere, Ainhoa Bagliettok azaldu duenez, “bizi osorako kartzela zigorrak eta preso gaixoen egoera ezin dira ulertu politika penitentziarioa ulertu gabe”.

Etxegaraik gogoratu duenez, 1980ko hamarkadan Puerto de Santamaria eta Herrerako kartzeletan biltzen ziren euskal preso politiko gehienak. Hala ere, orduan erabaki zen sakabanaketa politika ezartzea: Presoak kartzela ezberdinetan banatzeaz gainera, zentru bakoitzean ere bereizi egin ziren, euren arteko harremana ezinezko bilakatuz. Gerora bestelako ondorioak ere pairatu ditu kolektiboak, erregimen aldaketei dagokienez, adibidez (lehen graduaren aplikazioa, patioa bi ordutara mugatzea, “autoritate penitentziarioa” martxan jartzea…). Horren aitzinean sortu ziren espetxez espetxeko borrokak, Salto del Negro (Kanariar uharteetan) kartzelako kasuaren modukoak Tokian tokiko epaitegiek zuten espetxe bakoitzeko presoen ardura, eta horietan ere borrokak juridikoak ematen dira, presoen eskubideak bete daitezen. Handik urte batzutara epaitegi horiek zentralizatu egiten dira, Audientzia Nazionalean. Baldintzapeko askatasuna ez da aplikatzen, erredentzioak (ikasketen eta lanen bidez zigorrak murriztea) amaitu egiten dira eta preso gaixoak ez dira kaleratzen. Azkenean, biziarteko espetxealdia agintzen duen doktrina onartzen du Auzitegi Gorenak. Horixe ezarri nahi izan zioten Etxegarai berari. Berak betetako zigorrari aurre nola egin dion galdetuta, beretzat berebizikoak izan omen dira “herri baten, ideia baten, helburu baten eta historiaren partaide dela” sentitzea, eta aldi berean, herri horrek borrokan segitzen duela jakitea, “historia hori aurrera doala” ikustea.

Bagliettok espetxe politiketan emandako bilakaeraren nondik norakoak xehetasunez azaldu ditu. Bere hitzetan, aipaturiko doktrina ez da bapatean sortu, “urteen poderioz eman den” prozesu baten baitan baizik. 1973an, oraindik frankismo garaian, Kode Penal berria onartu zen, zeinak espetxe zigorrak 30 urteko gehienekora mugatzen zituen. Atal berezia jasotzen zuen, “delitu terroristak” zigortzeko. Ondorioz, euskal preso politikoei zigor gorena ezartzen zitzaien. Hala ere, lege berriaren arabera, erredentzioak eta baldintzapeko askatasuna aplikatuz, zigor horiek murrizteko aukera zegoen. Praktikan arazoak jartzen ziren errdentzioentzat, eta baldintzapekoa ez zen aplikatzen. 1995ean Kode Penal berria onartzen da, 30 urteak osorik betetzeko agindua ezarriz, erredentzioak aplikatu gabe, hain zuzen ere. Preso sozialen kexua eragiten du horrek, baina praktikan, ekintza berarengatik kondena txikiagoak jartzen dira arruntak diren kasuetan. Ez da hala politikoen kasuan: “Kale borroka” deituriko ekintzak 15-20 urteko kartzelarekin zigortzen hasten dira, beraz, “delitu larriagoak bihurtuz eta gainera oso-osorik betetzea ezarriz”. 2003an 40 urtetara igotzen da kondenen gehienekoa, baina arau hau urte hortatik aurrerako kasuei bakarrik dagokie. Beraz, aurretik ebatzitako epaiei ez die eragiten, eta presoak kalera atera daitezke lehenago. Hori ekiditeko, Auzitegi Nazionalak erredentzioak ez ditu onartuko, eta aldiz, presoen eskubide urraketak ontzat emanen ditu. Hori ere aski ez, eta “biziarteko espetxealdia” bilatzen duen doktrina agertzen da, erredentzioen aplikazioa 30 urteen gainean erabaki beharrean, kondena osoaren gainean ezarriz. Beraz, horiek inolako efekturik gabe geratzen dira. Baldintzapeko askatasuna ere horrela ezarriko dute. Horrekin batean, behin zigorra beteta “delitu berriak” egotziz, zigorrak luzatzen saiatuko dira. Bagliettoren hitzetan, presoei zera esan nahi diete: “Behinere ez zara aterako, bizirik ez behintzat”.

Zigor urteekin hertsiki loturik, preso gaixoekiko tratuan izandako bilakaera dago. Horren berri eman du Arburuak. Gaur egun 180 omen dira jarraipen bereziak behar dituzten presoak, eta konfidantzazko mediku baten arreta berebizikoa zaienak. 1989An Argeleko elkarrizketak bertan behera gelditzearekin sakabanaketa politika agertu zela gogorarazi du, eta horrekin batean, konfidantzazko medikuak ukatzen eta mediku bisiten kontrola areagotzen hasi omen ziren. 2003tik aurrera estutzen joan ziren neurriak, eta lehenago sikologoak konfidantzazkoak baziren, hori ere mozten hasi ziren. Bisita horiek interbenituak direla salatu du Arburuak. Horrek guztiak preso gaixoarengan eragiten du: Artikulazio arazoak dira ohikoenak, gune itxian sartuta egotearen ondorioz. Arnas aparatuarekin lotutako gaitzak ere ugariak dira, eta sikologiari dagokionez, nabarmena da aplikatzen joan diren “zigor erantsien” eragina: Sakabanaketaren bidez etxekoengandik eta lagunengandik urruntzeak, isolamenduak dakarren talde sozialetik bakartuta sentitzeak eta zigorrak luzatzeak “pertsona estutu eta desegitea” bilatzen dutela azpimarratu du. “Egia da askotan aurre egin eta hori gainditzea lortu izan dela, kolektiboaren elkartasunari esker eta baita norberaren izakera politikoa dela-eta ere, baina askotan ikutuak gelditzen dira batzuk, eta betirako gainera”. Horien kasuan laguntza bideratzea “zaila” dela salatu du Arburuak. Pairatu beharrekoen artean, intimitate eza nabarmendu du, gizakiarentzat funtsezkoa dena baina kartzelan ematen ez dena. “Hori ikaragarria da. Arauek, egiturak, kartzelariek… horiek markatzen dute eguna, ordua. Beti kontrolatuta dago presoa, uneoro”. Preso larrien kasuan berriz, 2003 urtetik askatasuna ukatzen zaiela eta lortutako kasuetan “erabat baldintzatuta” daudela jakinarazi du.

www.askatu.org

Ezker Abertzaleak, LAB sindikatuak, AAMk eta Gazte Independentistek besteak beste bat egin dute deialdiarekin.

Agerraldian irakurri duten testua:

Ion Anza euskal iheslari politikoa, preso ohia eta militantearen desagerketa luzatzen ari da astez aste. Hasieran egindako adierazpen eta agerraldietan hipotesi guztiak zabalik uzten bagenituen ere, aste hauetan guztietan iritzi publikoari jakinarazi zaizkion informazioek Ionen desagerketa ez dela zoriaren ondorioa izan esaten digute.

Aro errepresibo gogorra bizi dugu Euskal Herrian, torturak eta legez kanporatzeak, espetxeetan ematen diren muturreko egoerak eta kolore guztietako polizien jazarpenak. Testuinguru honetan eman dira besteak beste Juan Mari Mujika iheslari politikoaren bahiketa abenduan eta Lander Fernandez euskal preso politiko ohiaren bahiketa maiatzean. Antzeko kasu gehiago ere eman dira hilabeteotan.

Testuinguru errepresibo honetan, eta Ionen aferan eskuartean ditugu informazioak kontuan izanik, Ionen desagerketan gerra zikinaren zantzu argia daudela esan nahi dugu.

PSOE eta UMP alderdiek eskuz esku errepresioaren eta bortizkeriaren bidea hautatu dute Euskal Herrian duten arazoari aurre egiteko. PSOE eta UMP alderdiek errepresioaren frente guztiak ireki dituzte Euskal Herriko sektore independentistari egurra emateko. Errepresioak hamaika aurpegi ditu, eta hauetako bat da gerra zikinarena. Egun Euskal Herrian bizitzen ari garena XXI. Mendeko gerra zikina da, eta gerra zikin honen azken ondorio larria izan da Ion Anza euskal herritarraren desagerpena.

Gerra zikinaz hitz egiten dugunean gure herriaren oroimenean hiltzatuak dauden izen-abizen eta irudiak datozkigu gogora. Muguruza eta Brouard, Lasa eta Zabala, Geresta eta Basajaun. Eta orain Ion Anza.

Izen hauez oroimenak beste izen batzuk ere badakartza gure gogora: GAL, Galindo, Mitterrand, Felipe Gonzalez, Rubalcaba eta Ramon Jauregi. Eta orain Zapatero, Sarkozy, Alliot Marie. Eta gaur, berriz Rubalcaba eta Ramon Jauregi.

Hau da eskuartean dugun egoera, eta egoera honen aurrean hemen bildu gara Ionen senideak, lagunak eta mugimendu ezberdinetan lanean gabiltzan herritarrak. Guk ardura zehatzak jarri nahi ditugu gaur mahai gainean:

Frantziar gobernuari dagokio une honetan Ion Anza euskal herritarrarekin zer gertatu den argitzea. Frantziar gobernuari dagokio Ion aurkitzea eta beharrezkoak diren azalpen guztiak ematea. Aurrez ere gerra zikinaren garai latzenetan frantziar gobernuaren esku hartze zuzena egon zela jakitun gara, beraz, gaur, inoiz baina ozenago esan nahi diogu Ionen desagerketa argitzeko ardura nagusia berea dela.

Euskal Herriko klase politikoari eta erakundeei une honetan sentitzen dugun lotsa eta amorrua adierazi nahi diegu. Euskal Herriko klase politiko legalak hemen ezer gertatu ez balitz bezala parte hartu du hauteskundeetan. Euskal Herriko militante politiko bat desagertu denean inork ez du ausardia nahikorik erakutsi egoera honen aurrean ezer esateko. Horrelako gertaera latz baten aurrean beste aldera begiratzeak hainbeste aipatzen dituzten giza eskubideekiko beraien jarrera zein den erakusten digute. Klase politikoaren hipokresiaren lekuko izaten ari gara Ionen desagerketaren kasuan ere, aurrez herri honetan ematen diren bortizkeria eta ankerkeria askoren aurrean erakutsi duten hipokresia beraren lekuko.

Komunikabide nagusiak gertaera honen aurrean erakusten ari diren isiltasuna eta utzikeriak ez gaitu harritzen. Komunikabide nagusien artean ere hemen lehen eta bigarren mailako herritarrak daude, lehen eta bigarren mailako albisteak daude, eta Ionen desagerketa ez da kasik albiste baten mailara ere iritsi komunikabide askotan.

Espainiar eta frantziar gobernuei bi galdera zuzendu nahi dizkiegu: NON DAGO ION? ZER GERTATU DA IONEKIN?

Hala ere, komunikabide, erakunde eta alderdi politikoaren jarrera negargarriaren aurrean ehundaka, milaka herritarrek erakutsi duten babesa eskertu beharrean aurkitzen gara brigada herritarretan parte hartuz, mobilizazioetan parte hartuz edo familiari babesa eskainiz asko izan dira gertaera larri honen aurrea benetako kezka eta haserrea erakutsi duten herritarrak. Aurrerantzean ere beharrezkoa izango da mobilizazioa eta salaketa Ionen desagerketa argitu eta erantzunkizun mahai gainean uzteko.

Zentzu honetan, ekainak 13, larunbata, arratsaldeko 17:30etan Donostiako Boulebarretik aterako den nazio manifestazioan parte hartzeko deia luzatzen dugu. Eta dei egiten diegu herritarrei Donostiako kaleak betetzeko Non da Ion? Lemapean burutu nahi dugun mobilizazio haundi honekin.

Europaren aurrean herritarrok EHNA eskuan
2009ko ekainaren 7an, Europar Legebiltzarrerako hauteskundeak burutuko dira Euskal Herri osoan. Zazpi herrialdetako biztanle guztiak deituak dira Europar legebiltzarkideak aukeratzera.

Europar Batasunaren aurrean, nazio burujabe izateko eskubidea, borondatea eta asmoa duen herri gisa agertzeak duen garrantzia, ukaezina da. Gainerako nazioen aurrean, gure etorkizuna erabakitzeko dugun eskubidea aldarrikatzeko bat eginik agertzeak, bere biziko garrantzia hartzen duen arren; egun ez dago baldintza demokratikorik ez eta heldutasun politiko nahikorik Euskal Herrian.

Ekainaren 7an burutuko diren hauteskunde hauek herritarrengandik duten distantzia gero eta handiagoa da denbora pasa hala. Gurea bezalako nazio txikientzat ordezkaritza lortzea gero eta zailagoa egiten duen Europa honen aurrean, euskal ordezkari politiko gehienak beste herrialdetako indar politikoekin indarrak biltzen saiatzen dira.

Euskal Herria zatikatzen duten estatuetan aurkitzen diren alderdiekin indarrak biltzen saiatzen dira euskal politikariak: galiziarrekin, katalanekin, gaztelarrekin, andaluziarrekin, kanariar uharteetakoekin eta berdeekin.

Alkate andrea:

5.- Amaitzeko, onartezina iruditzen zaigu orain arte Udalaren eskutik jasotako idazki guztiak erdaraz soilik agertzea, Udalak izan behar duenean, erakunde bezala, euskararen normalizazioa eta herrialde honetako bi hizkuntza ofizialak erabiltzen eta bultzatzen lehena. Oso kontrajarria baita, 2009 – 2012 EPEALDIRAKO EUSKARAREN ERABILERA SUSTATZEKO PLAN OROKORRA onartzea eta hasieratik ez betetzea

PLENTZIAKO EZKER ABERTZALEA

AGIRIA IKUSTEKO: erantzuna-udalari.pdf